BİTANEM Yazacak söz bulsam.sayfalarca yazsam.herşeyi anlatıp yazsam.anlarmısın beni BİTANEM…hissedermisin aglasam.duyarmısın haykırsam.yanında olmazsam.özlermisin beni BİTANEM…gözlerine baksam.kulagına fısıldasam.sımsıkı sarılsam.SEVERMİSİN BENİ BİTANEM…

Bir deniz kenarında batıp giden güneşe hüzünle bakıp, kuru bir gözyaşıyla seni hatırlamaktır özleminin tanımı. Her dalganın kıyıya çarpışı, herhangi bir martının rutin bir kanat çırpışı getiriyorsa aklıma seni, seni özlemişimdir. Bakıyorum da seni özlemediğim bir anı da hiç özlememişim. İnsanların yirmi dört saat yaşayıp da benim yıllarca yaşadığım günlerin hiç birinden pişmanlık duymamışım. Burnumda tütüyorsun demekten hiç bıkmamışım. Senden km'lerce uzak bir yerdeyim. senin bilmediğin bir bankta . . .

Güneşin el sallayarak uzaklaştığı anlara denk getiriyorum sahil yürüyüsumu her zaman aynı bankta tamamlıyorum. Sensizce seni düşünmek zor değil. Bir simitçi geçer yanımdan, bir falcı oturur yanıma, küçük bir çocuk annesinin kucağında, bir çift yürek birbirinin kolunda. Seni hatırlamadığım an yok hayatımda. Senden tamamen ilgisiz bir kitabın arasında bir hayaller albümü buluyorsa bu yüreğim özlemin doruğunda olduğumu kim inkar edebilir ki...

Aslında bende seni özlemenin bambaşka bir raconu var. Hasretinin gönlümde açtığı yaraların kurşun yarasından farksız olduğunu ve acısına ancak benim gibi bir şehir eşkiyasının katlanabileceğini ama benim bundan değişik bir zevk aldığımı senden başka kaç kişi anlar. Gece yürüyüşlerimin yaralarıma iyi geldiğine hangi terapisti inandırabilirim. Sessizce çırpınışım, seni özleyişim, her dinlediğim şarkıda seni bir kez daha keşfedişlerim ve gece yürüyüşlerimin zevkini hasretinle takas edişim...

Ah ben seni ne çok seviyorum.

Hayat denilen süreç hep bir şeylerin özlemi ile, hasreti ile geçiyor. İnsan yüreği özlemeden duramaz mı? Yoksa özlemeden durmamalı mı? Hep bir şeylerden uzak, hep birilerinin varlığından mahrum.

İnsan gönlü o kadar geniş ki hep özleyecek ve özlemler son ana kadar devam edecek. Belki de hayata anlam katan bu sessiz özleyişlerdir, hayatta kalma çabamıza enerji veren bu buruk hasretliklerdir. İnsan yüreği ne kadar garip değil mi?

Umutlu yıllara daldı yüreğim,
Umudunu senden aldı sadece,
Aydınlığa çıkan yolları aradı yıllarca sevginle,
Sevginle ağladı yüreğim sevginle sızladı,
Bir umut dedi bir umut belki yarınlara,
Yarını olmayan sevdalara evet dedi,
Bırakmak bilmedi beni yalnızlık,
Adı yalnızlık olan vefasızlık,
Beni benden çaldığın gecelerdeyim şuan,
İsmi meçhul olan hecelerdeyim,
Bitmek tükenmek bilmeyen kelimelerdeyim,
Yüreğimi çaldığın geceye gel olurmu,
Beni sırılsıklam ağlattığın geceye adımlarını at,
Beni sensizlik denen yıldırımla vurma olurmu,
Seni sevdiğim hecelere gel,
Seni bulduğum gecelere gel,
İstersen prangalar vurulsun ayaklarıma,
Ben razıyım seninle geçecek yarınlarıma,
Gittiğin yollardan gel olurmu,
Sevdanı haykırarak kuş misali çıktığın pencereden gel yarınlarıma,
Bir damla umut yarınlarıma,
Bin damla mutluluk benden sana,
Hadi gel çaldığın geceden al beni,
Gözlerindeki kan damlalarında bul ismimi,
Beni benden çaldığın geceye gel olurmu,
Seni bulduğum geceye gel

Gözlerin, yağmur gözlerin... Katil, dikenli tel, karabasan gözlerin... Ürkek, ağlamaklı ve kaçak gözlerin... Bana yasak gözlerin... Büyülü, korkunç giz dolu gözlerin... Buğulu gözlerin; düşgücüm, özgürlüğüm... Gözlerin ölümüm ve gözlerin için adam öldürürüm!!! Gözlerin olmasa her gece üşürüm... Toprak mı renk verdi gözlerine yoksa yosun mu diye sormak çok anlamsız. Çünkü toprak da yosun da hırsız...



Ben yine gözlerin diye başlayacağım... Zaten yaşamıma gözlerin diyerek başladım!!! Sevincim, üzüntüm, korkum, karabasanım, kolum, bacağım sakat; gözlerini düşlemezsem... Düşlerim için kızma bana! Çaresizim... Gözlerin ezberimde... Yıllardır varlığını bilmeden bakışını ve teninin kokusunu hissettim ve itiraf ediyorum sen bilmeden seninle seviştim... Seninle seviştim diyorum... Haklısın okuma bunları... Kaldır at, tükür üzerine, beni lanetle; ama yüreğimi ne yapacaksın? Sende o gözler durdukça; çaresiz benim olacaksın! İstemiyorsan kendi gözlerini oyacaksın! Ama... Yapma... Gözlerin; düşlerimle kardeş, düşlerim sadık, ama gözlerin; kalleş gözlerin, şiirlere yeterli gözlerin, binlerce sayfa dolusu şiir etmeli...



Umursama beni ve söylediklerimi! Ben böyleyim... Olur olmadık şeyleri düşler, olur olmadık düşlerimi işlerim kağıtlara... Ama en olmadık düşler birgün gerçek olur. Zaten düşler de gerçekleşmeleri için kurulur. Bu yüzden çok düşleyenlerden korkulur... Benden hep korkarlar... Benden değil düşlerimden... Aslında sen de kork! Hayır, korkma! Korkmamalısın... Çünkü sen benim en narin, en kırılgan, en özendiğim tarafımsın... Sen benim yaratıcılığım, can damarımsın. Nasıl keserim can damarımı? Zaten sen benim acılardan çalabildiğim tek mutluluğumsun!!! Evet, öylesin... Ama benim olmalısın... Benim ol! Yoksa kaçacağım bu kentten, kurtulacağım bu insanlardan... Sana yalvarıyorum!.. Yalvarmıyorum!.. Sen bilmezsin eksikliği, yarımlığı, karanlıkta kalmayı... Sen bilir misin başka tenlerde tek bir teni aramayı?



Sen bilir misin? Bilmezsin; boğazında değil, yüreğinde koca bir düğümle ağlamayı... Sustum... Konuşmuyorum... Sessizlik güzel, sessizlik acı dolu... Sensizliği sessizliğe fısıldasam olur mu? Kimseye duyurmadan anlatsam, benden başkası bilmese sana hissettiklerimi... Beni değil, gölgemi değil, düşlerimi sev bari... Tamam özleme beni, isteme, hissetme... Korkma ben hep yanındayım, ama ben senin değilim... Olamam zaten... Hak etmiyorum... Senin için ne yaptım ki, hayalini kurmaktan başka? Unutma ki en zorudur hayal kurmak... İnan en zorudur yokluğunda seni yaratmak, seninle olmak, dokunmak, teninin kokusunu duymak, sevişmek... Tamam... Sustum... Bak yine hayalini kurdum...



“Seni istemiyorum” dedin; sustum... “üzgünüm” dedin, sustum... “Konuşsana” dedin, sustum... Sustun... Sustum, bak yine gözlerini okudum... Sus derken beni istiyorlar, konuşma derken sensiz olamam diyorlar...



Ben senin özgürlüğünüm... Ben senin küskünlüğünüm... Yapamadıklarınım... Korkma!!! Haykır, ağla!!! Yok, ama ağlama! Senin ağlamana dayanamam ve beni sevmemeni anlayamam... Koca bir yaşamı sana adayamam... Adarım... Evet, işte sana emanet uyduruk yaşamım... İstemez misin? İstemek zorundasın ve sen beni anlamalısın, anlamak zorundasın! Bunun için varsın... Gözlerin bana bakmak için var... Affet beni hayallerim...



Sabaha kadar uzar gözlerin diye... Bitireceğim yine ve ak kanatlı bir kuşun kanat çırpışı gibi ahenkli ve gündoğumu kadar ıssız ve bir papatyadan kırılgan ve yoğun bulutlar kadar ağlamaklı ve tanrı kadar tapılası ve damardaki kandan sıcak ve bir yaz esintisi kadar huzur verici ve en sevilen anılara eşdeğer ve yıllarca mahzende bekletilmiş şarap gibi özel ve en derinlerde bulunmayı bekleyen deniz kabuklarından değerli ve bir ölü kadar sessiz ve deniz kokusu kadar eşsiz ve bir o kadar da bensiz gözlerini hayalleyeceğim ben... Senin gözlerini hayallerken kendimi öldüreceğim...

     HAYALLERİMLE YAŞADIM        HEP,,,MAVİ HAYALLERİMLE

   Mavilikler icerinsin de yaşamak istedim hep mutlulukların deniz mavisi kadar koyu olmasını acıların ise gök yüzü  maivisi  gibi acık olmasını.

   Hayallerimle yaşadım hep gercek hayatı unutup hayaller icinde hic bir şeyin farkında olmadan yaşadıgmın farkında olmadan  hayaller icinde....

    Bir avuntuydu hayaller icinde yaşamak acılardan kurtulmak icin kavuşamadıngım mavilere kavuşmak icin..

   Ama tek bir sorun vardı..her hayalimde sen vardın istemesemde sen vardın... hayallerimde bile icimi acıtıyordun ve hayallerimden kopmak istiyordum.yalan olan dünyada  gercegi ile karşılaşyordum...mavi bir ölümdü belkide en güzel hayal koyu mavi bir ölü deniz gibi sonsuz koyu mavi huzur icinde en güzel hayal.

   Hayallerimle yaşadım hep sonu gelmeyen sonu gelmeyecek belkide ve sonu olmayan bir hayal. sonu olmasada istedigim mutlulugu bazen yakalaya biliyordum ve güle biliyordum.kalp atışlerımı hissediyordum yüregimdeki cocugu özgür  bırakabiliyordum ama hepsi bir hayaldi...

     Karanlık odamım sessizligi icinde  gözlerim evin duvarlarında hayallerimi bekliyor.güzel bir name ile başlıyor hayaller.. sonra ne nameler kalıyor nede yaşam hayallerimin başlamış hayallerimi başın dayken bile ilk aklıma gelen  acaba sonu istedigim gibi bitecekmi hic bir zamam bitmedi hayallerimin  koyu maviliklerinde kendimden gecerken coktan sabah olmuş,,,

    Bu yalan dünyada hep hayallerimle yaşadım..sonu olmayan.. sonu olmayaca...

                                                                 serseri

Biliyorsun, gayem sana zarar vermek, seni incitmek, kırıp dökmek değildi. Yılar yılı açı çekmiştim, istemediğin bir ortamdaydın ve sana ters düştüğü halde yanlış şeyler yapmıştın. Acına, yaşam mücadelene ortak olup yüreğimi yüreğine, ömrümü ömrüne katip seni mutlu edecektim

Ben senden sadece sana verdiğim sevgiyi kabullenip ,bu sevgiyi yaşamanı istemiştim Yüreğim tahtı da tacı da sana vermişti. Yalnız seni istiyordu.Yüreğimde kalıp saltanat sürmek varken beni sıradan bir şeymişim gibi elinin tersiyle ettin. Çok sevilmek bu kadar kötü müydü?Gerçekten böylesine ağır mıydı ki?
Sevgiye hasretim dediğini düşünüyorum da,kocaman bir iğrenç oyu oynamışsın. Hayatıma bilmediğim anlamlar getirmişsin .Gözüm kapalı hayatimi ortaya koyduğum bir kumar oynamıştım.Yasini seni kazanacaktım,ya da kendimden ya geçecektim .
Hem seni kaybettim ,hem de kendimden vazgeçecektim. Var miydi böyle kimsesiz darmadağın olmak biçare kalmak ,var miydi?

Keşke beni böyle ödüllendireceğine,hiç ödül vermeseydin. Onca yüreği senin yüreğine feda ettiğim halde yüreğin kocaman sevdamı alabilecek kadar büyümedi.
Ben de sana büyük bir sevgiyi vermekte diretiyordum. Bu kadar direttiğim için beni bağışla... sevmek ölümüne cesaret, buzdan değil ateşten yürek ister. Adı üzerinde sevdaydı bendeki, zorda sevdayı büyütmek kolay değildi elbet. Bütün güzellikleri bütün kainatı seni sevmesi için birine verseydin, yine de bu kadar sevilemezdin. Hiç kimsenin yüreği benim ki kadar büyük ve deli olamaz.
Beni kırgınlıklarla çelişkilerle, cevabı sende olan bir sürü soruyla ve bitmek tükenmek bilmeyen ‘’ keşke’’ lerle bıraktın. Bana onca acı verdin ama yüreğim düşman olamıyor. Her gün alabildiğine yanıyor, istesem de istemesem de seni özlüyor seni istiyor.
Yüreğimi koparıp atmak mümkün olsaydı hiç düşünmeden koparıp atardım. Sevdan beni divane etti, beni asileştirdi, kendime sözüm geçmiyor artık. Başımı ellerimin arasına ne ilk ne de son alışım. İlk açım değil ama en büyük açımsın. Bir limandayım ve senin bindiğin gemi çoktan uzaklaşıp gitti. Bunu kabullenemiyorum, zoruma gidiyor canımı acıtıyor. Sen yüreğimde bir hasret en büyük ve hiç kapanmayacak bir yara olarak kalacaksın. Yarım kalmışlığım, unutulmazımsın. Yüreğimin sarayından seni kovmuyor, tacı da tahtı da sensiz bırakmıyor.

                      OLMADI.....!!!!

    Yazamasamda anlatamasamda icimdekinlerive dilimdeki bu dügümü cözmek istiyorum.

   Sana yazcam yine bilmesemde görmesemde hissetmesemde icimdeki sancıdan kurtulmak icin yazcam sana.seviyorum seni ama ne bir heycan nede bir heves gittigin günden beri hicbirşey degişmedi sancıların ilk günkü gibi aynı şiddetle devam ediyorum gülmesemde yüzüme gülücük şeklimi vermeyi ögrendim olmadı bitanem yapamadım sensiz unutamadım ilk aşkım derken ilk ses tonu bile unutamadım.Hiç olmamış gibi davranmaya calıştım olmadı  mutlaka bir acık verdim her sarkı seni hatırlatılyor.Reklalardaki aşk sahneleri seni hatırlatıyor.sen herşeyimsin ve yerşeyimi aldın benden,kalbim köreldi atmaktan başka bir işe yaramıyor..,aklım durdu vucudumu yönetmekten başka bir işe yaramıyo..duydugum ve hissetdim tek şey sensin belki bir sarkıda belki bir şiirde yada kücük bir aşk sahnesinden.dön diye haykırsam duyarmısın acaba,,,,,

    Olmadı be güzel sensiz olmadı,rüyalarım sensiz olmadı hayallerim sensiz olmadı,sensiz hayallerimin bile tadı yok sensiz  hayatın tadı yokkitadı olsun,,,,

    Bir aşk şarkısı fısıldamak isterdim. senin sevdigimi söylemek senle olmak senle  ölmek isterdim OLMADI,,!!!

   Neden olmadı güzelim neden,, bir teselli bulamıyorum sorular icinden bogulurken  günler coktan gecmiş sen benin silmekle kalmamış unutmuşundur bile....

     Adımı hatırlıyormusun acaba ama bilmek istemiyorum ölmek istiyorum,,,,

    Bir kere ölmek yetiyor bana olmadı dedim bir ölümdü ölüm bir kere yaşanır şu yalan dünyada tek gercek ölmekti olmadı dedin yaşarken öldürdün beni

   Pirensesim....

      yazan;Maviyel

    mavilidus.blogcu.com

           HAYALLERİMLE YAŞADIM        HEP,,,MAVİ HAYALLERİMLE

   Mavilikler icerinsin de yaşamak istedim hep mutlulukların deniz mavisi kadar koyu olmasını acıların ise gök yüzü  maivisi  gibi acık olmasını.

   Hayallerimle yaşadım hep gercek hayatı unutup hayaller icinde hic bir şeyin farkında olmadan yaşadıgmın farkında olmadan  hayaller icinde....

    Bir avuntuydu hayaller icinde yaşamak acılardan kurtulmak icin kavuşamadıngım mavilere kavuşmak icin..

   Ama tek bir sorun vardı..her hayalimde sen vardın istemesemde sen vardın... hayallerimde bile icimi acıtıyordun ve hayallerimden kopmak istiyordum.yalan olan dünyada  gercegi ile karşılaşyordum...mavi bir ölümdü belkide en güzel hayal koyu mavi bir ölü deniz gibi sonsuz koyu mavi huzur icinde en güzel hayal.

   Hayallerimle yaşadım hep sonu gelmeyen sonu gelmeyecek belkide ve sonu olmayan bir hayal. sonu olmasada istedigim mutlulugu bazen yakalaya biliyordum ve güle biliyordum.kalp atışlerımı hissediyordum yüregimdeki cocugu özgür  bırakabiliyordum ama hepsi bir hayaldi...

     Karanlık odamım sessizligi icinde  gözlerim evin duvarlarında hayallerimi bekliyor.güzel bir name ile başlıyor hayaller.. sonra ne nameler kalıyor nede yaşam hayallerimin başlamış hayallerimi başın dayken bile ilk aklıma gelen  acaba sonu istedigim gibi bitecekmi hic bir zamam bitmedi hayallerimin  koyu maviliklerinde kendimden gecerken coktan sabah olmuş,,,

    Bu yalan dünyada hep hayallerimle yaşadım..sonu olmayan.. sonu olmayaca...

                        MAVİYEL!!!!!!

                             SENSİZ BURALARDA

     Kanadı kırık kuş gibi sensizim buralarda

O gök yüzünden uzak bende sen senden her an ömrümden sensiz bir parca eksilmesin ölüm hissini dahada kuvetlendiriyor.kanadı kırık kuşun ölümü yaklaşması gibi sensiz buralarda ölümü bekler gibiyim….. 

    Buralarda  dediysem başka diyarlarda oldugumu sanmasensiz heryer gurbet gibi kokunu duydugum heryer memleketdeyim gibi aşkım….

    Sensiz acılar icimde kalpsızımı dindiremiyorum hic bir şeyin tadıyok zamam cok hızlı aksada sensiz kaldıgım günden beri sanki zamam durmuş gibisen gittigin günden beri ben hala aynıyım ilerisini de göre biliyorum sensiz kanadı kırık bir kuş gibi cırpınmaya devam edecem cünküsensiz olamayorum.Aldıgım nefesleri hissediyorum her an azalıyorsensiz nefes almamın sona ermesin den korkuyorum galiba korkularımla yüzleşcem.

    Sensiz buralarda kanadı kırık bir kuş gibi cırpınarak ölcem.!!!!

özledim seni...
ayrılık yüreğimi uyuşturuyor karıncalandırıyor nicedir.
beynimi uyuşturuyor özlemin...
çok sık birlikte olmasak bile
benimle olduğunu bilmenin
bunca zamandır içimi ısıttığını
yeni yeni anlıyorum
yokluğun,
hatırladıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp
mütemadiyen bir boşluğa
sabahları seni okşayarak başlamaları
akşamları her işi bir kenara koyup
seninle baş başa konuşmaları özlüyorum;
oynaşmalarımızı,
yürüyüşlerimizi,
sevimli haşarılığını,
çocuksu küskünlüğünü...
nasılda serttin başkalarına karşı
beni savunurken;
ve ne kadar yumuşak
bir çift kısık gözle kendini
ellerimin okşayışına bırakırken
gitmeni asla istemediğim halde
buna mecbur olduğunu görmek

Aşk benim hiç Senim olmamış

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …? Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,

Yüreğim... Kaç Diyor...

Gitsem buralardan,
Maviliklere...

Tutunsam yosun kokusuna,
Yapayalnız kalsam,
Koca şehrin griliklerinde.

Bilemezsin,
ne paranoyalar yaşadım.
Yoruldum.
Yorgunum..

Artık,
Duymasam sesini,
Görmesem yüzünü,
Sen Bana gelmesen,
Sesin sesimle buluşmasa,
O zaman,
Hayır demek k o l a y...

Günler geçse,
Özlemesem s e n i ...
İşte yine,
Huzursuzluğum,
Mutsuzluğum...

Bırak beni ,
Değmez,
Uğraşmaya.
Ben kendi,
mutsuzluğumda,
Boğulayım...

Unut sende beni,
Sonsuzlukta artık,
S e v d a m...

Acısıyla,sancıyla,
Anlayacaksın,
Belki bir gün.
Neden,
Gittiğimi...

Ben seni sensizlikte,
Sevdim.

H a y a l i m d e ...

HER YALNIZLIKTA BİR KEŞKE VARDIR


Uzak bir şehirdi, kendine bile uzak... Sanki bütün yakınlıklar başka diyarlara göçmüş ve bütün uzaklıklar kente bırakılmıştı. Kalesi yalnızlık abidesi gibi dururdu koynunda. Ortasından geçen nehir şehri ikiye bölse de şehrin iki yakası kendi yalnızlığını yaşardı ve sanki iki farklı şehir gibi birbirine uzaktı. İşte hikaye bu şehirde yaşandı.

Kalabalık meydanlar, koşuşturan insanlar ve o insanlar arasında fark edilmeyi hak edenler yada etmeyeler. Genç adam yaşadığı aşk acısını yeni yeni küllendirmeye başlamıştı. Uzun zaman olmuştu gerçi. Her sabah yatağından kalkar önce yüzünü yıkar sonra bir sigara yakar ve daha açılmamış ciğerine dumanı çekerdi. Ortalık birden dumanlanır ve ardı arkası kesilmeyen öksürükle boğulurdu genç adam. Sonra bir çay içer kendine gelir üzerine aylardır yıkamadığı takım elbisesini giyer yola koyulurdu. Hergün bu rutinleri sanki yaşamak zorundaymış gibi yaşardı…

Genç adam yatağından doğruldu o gün ,ayağa kalktı ve yüzünü yıkamak için lavaboya gitti. Önce aynaya baktı,sakalları epey uzamıştı. Artık aynada kendini tanıyamıyordu. O kadar değişmişti ki. Oysa birkaç yıl evvel ne kadar da mutlu bir hayatı vardı. Her şey o kadar güzeldi ki…

Mutlu hayatında bir şeylerin eksikliğini hissetmeye başlamıştı.onunda beğenilmeye, sevilmeye, başını omzuna koyabileceği bir bedene, beraber gülüp beraber ağlayacağı insanoğlunun ilk var olduğundan beri hayatı onla paylaşacak birine ihtiyacı olduğunu fark etti.Sonra kalabalıklar içinde onca kadın arasından birine öyle bir çarpıldı ki; İş yerine yeni gelmişti genç kız.tanışmamışlardı ya da tanışamamışlardı.Onu ilk fark ettiğinde iç dünyasının en karanlık taraflarını aydınlattığına inanmaya başladı. Bu yüzden onu bir yıldıza benzetiyordu. Ne bir sokak lambası ne bir ateş alevi ne de bir deniz feneriydi. Hayır yıldızdı kız onun için. Çünkü sokak lambası sabah söner, ateş küllenir,deniz feneri sadece denizi aydınlatabilirdi. Yıldız o kadar uzaktı ki genç adama ;uzaklığı ürkütüyordu onu. Çünkü ona erişebilmenin imkansızlıkların toplamı kendisininse kör kuyuların çaresiz sakini olduğunu düşünüyordu. Evet artık mutlu bir hayatı yoktu. Onca yıldır aklına bile gelmeyen yalnızlığı ilk kez bu kadar yıpratıyor ve en savunmasız yanlarına ağır darbeler indiriyordu. Kör kuyuların yalnız sakiniydi artık.

Kuyuydu bu; karanlık derin ve merdivensizdi. Işık süzmeleri bir yere kadar aydınlatıyordu.yetmiyordu derin ve karanlıktı.

Kuyuydu bu; geceden geceye sarılabiliyordu yıldızının yakamozuna.aynası oluyordu.derinden ağlarken gülüyordu yüzüne onun.

Bir el bekliyordu sadece bir el . Bazen bedenin ağırlığını hissediyordu ruhu,gitmek istiyordu. Ama yazısı yazılmıştı alnına ve bırakıp gitmek olmazdı bedeni kurda kuşa. Dört mevsim; hazanda, kışta,yazda, baharda hep bakardı gök yüzüne. Zaman cellat gibi keserken günlerin başını, kan damlardı onun yüreğine.

Tanıştılar sonunda . Her gün öğle yemeklerini birlikte yediler. İş çıkışı gezmeye başladılar. Ama konuşmuyordu genç adam, konuşamıyordu. İçini dökemiyordu ona. Kulakları diline bu kadar yakınken ‘seni seviyorum’ diyemiyordu. Konuşamadı da hiçbir zaman .

Yine bir sabah işyerine geldiğinde göremedi onu. Geç kaldı zannetti,gelir diye düşündü. Ama vakit geçiyor o gelmiyordu. Dayanamayıp sordu birilerine.

-‘Biliyor musunuz ,Gül hanım nerede ?’

- ‘Ha o mu unuttuk söylemeyi sana ayrılmış işten,nedenini söylemedi.Sabah erkenden gelip vedalaştı herkesle. Sen i göremeyince de kağıda bir şeyler yazıp çekmecene koydu’.

Genç adam telaşlı bir şekilde çekmeceyi açtı. Kalbi yerinden fırlayacak gibiydi. Kağıdı buldu, açıp okumaya başladı. Neden sonra gözleri doldu, tutamadı ağladı. Kağıtta ne mi yazıyordu?

‘Seni çok sevdim. Ama yaptığım onca şirinliğe rağmen göremedin sevgimi. Anlayamadın ya da. O kadar çok bekledim ki senden ruhumu okşayacak birkaç kelime söylemeni. Olmadı. Ne ben söyleyebildim sana aşkımı, ne de sen anlayabildin. Bütün bunlar acı vermeye başladı artık. Senle bu kadar iç içeyken sensizliği yaşamayı götürmedi yüreğim. Ayrılmaya karar verdim .Kaç kez söylemeyi denedim ama söyleyemedim .

İşte şimdi söylüyorum. SENİ ÇOK SEVİYORUM. Ama KEŞKE yüzüne söyleyebilseydim.

Genç adam kağıdı okuduktan sonra altına kocaman harflerle keşke ben yapabilseydim yazdı.

Genç adam aynada kendini iyice süzdü.sonra odaya geçip bir sigara yaktı.ve öksürükten boğularak keşke dedi, keşke yapabilseydik.

Çünkü hiçbir şey keşke demek kadar acı vermiyor insana.


Çöp adam niye konuşmazsın?
Hayattan ders alır mısın?
Yoksa sende mi yalnızsın?
Varsa böyle bir yalnızlık
o benim yalnızlığım